Samarkanda – podróż w nieznane

Veil of Illusions

Zasłona iluzji

Zasłona iluzji to właściwie pustynna fatamorgana. Coś na horyzoncie. Coś znajomego, oczekiwanego i dawno niewidzianego (lub niesłyszanego). Gorące powietrze faluje i układa się w obrazy, które podświadomie pragniemy ujrzeć. Nareszcie! Oaza! I to jaka znajoma!

Coś tu jednak nie gra. Im bliżej podchodzimy, tym mniej realna się wydaje, a wszystko wokół spowija ulotna iluzja. Tak jak w życiu: mamy jasno sprecyzowane cele, pragniemy je jak najszybciej osiągnąć, aby wreszcie odpocząć… a potem, czym bliżej jesteśmy mety, tym mniej przypominają one nasze wymarzone ideały.

W muzyce moim ideałem jest Brendan Perry – brytyjski muzyk, kompozytor, producent, multiinstrumentalista i wokalista obdarzony nieziemsko ciepłym głosem, a do tego współzałożyciel legendarnego zespołu Dead Can Dance, którego słucham od 1984 roku. Mógłbym bez końca wychwalać jego niesamowity talent i wyliczać kolejne osiągnięcia.

Na koncertach Dead Can Dance oraz podczas solowych występów Brendana panuje wyjątkowa, wręcz sakralna cisza. Ludzie przychodzą tam słuchać muzyki i chłonąć otaczającą ją aurę. Nikomu nie przyjdzie do głowy krzyczeć, gwizdać czy w jakikolwiek inny sposób zakłócać innym kontemplację dzieła. Dopiero gdy wybrzmiewają ostatnie dźwięki utworów, wybucha niesamowicie głośny aplauz. Ale tylko do czasu… Wystarczy, że muzycy ponownie dotkną swoich instrumentów, a w ułamku sekundy zapada znowu absolutna cisza. Wiem to, bo słyszałem tę ciszę na własne uszy.

Gdyby tak mocno wsłuchać się w mój najnowszy utwór Veil of Illusions, można by odnaleźć wspólny mianownik z tą mistyczną atmosferą tworzoną przez Dead Can Dance. Oj, chyba trochę przegiąłem… No cóż, co się powiedziało – to się już nie-odpowie.

Oczywiście, to tylko iluzja.

Mamy tutaj na pierwszym planie taki trochę jasnoszary, hipnotyzujący rytm. Dla kontrastu oplatają go błękitne tła – jakby chciały go wchłonąć i zgasić, ale on nie daje się im do samego końca. Co jakiś czas pojawiają się iskierki melodii. Z początku nieśmiało i trochę leniwie, by na koniec przejąć kontrolę nad całością. W miarę rozwoju akcji dochodzi też mocniejsze uderzenie czarnych instrumentów perkusyjnych. Słychać wiatr pustyni, ziarenka piasku, widać i czuć falujące powietrze.

Oczywiście… to tylko iluzja.

Inne wpisy dotyczące utworów z tego albumu znajdują się pod linkami:
Desert Winds
Threshold of Silence
Revelation
Shadows of Darkness
Oasis of Tranquility
Unveiled Horizon
Return to Samarakande
Anae